روش سنتی مهار کشتی ها بستن آنها با طناب های مخصوص این کار است.در این شیوه علاوه بر  هزینه های بالای انجام کار توسط نفرات مخصوص و اتلاف زمان زیاد برای این کار به دلیل تغییر ارتفاع کشتی در اثر جزر و مد و همچنین تخلیه و بارگیری طول طناب ها باید به طور دائم تنظیم گردد تا کشتی از اسکله فاصله نگیرد.

برای رفع این مشکل در بعضی از کشتی های مدرن از سیستم هوشمندی به نام Self Tensioned Winch استفاده می شود. در این سیستم طناب ها به یک حسگر متصل هستند که برای آن بسته به نوع طناب و اندازه و ظرفیت کشتی کشش(Tension) خاصی تعریف شده است.با استفاده از یک نرم افزار ساده و با اتکا به این حسگرها با کشیدن یا رها شدن هر یک از این طناب ها همواره کلیه طناب ها در این میزان نیرو تحت فشار قرار می گیرند در نتیجه با وجود نوسانات ناشی از جزر و مد دریا و تخلیه و بارگیری کالا کشتی به طور هوشمند در محل خود (متصل به اسکله) باقی می ماند.

اما روش بهتری هم برای مهار خودکار کشتی وجود دارد که در آن نیازی به استفاده از طناب نیست در این شیوه یک بالشتک به بدنه کشتی می چسبد و با مکش هوا و ایجاد خلا کشتی را به اسکله متصل نگه می دارد . این بالشتک می تواند همگام با حرکت کشتی در اثر جزر و مد یا تخلیه و بارگیری به بالا و پایین و حتی کمی به عقب و جلو حرکت کند.

 نکته مهم این روش از دیدگاه فناوری اطلاعات این است که به لطف ارتباطات رادیویی و فناوری پیشرفته اطلاعلت این دستگاه به طور کامل از طریق کامپیوتر و نرم افزار مخصوص کنترل می شود و اتصال و جدا شدن کشتی تنها با فشار دادن دو دکمه در کمتر از 6 ثانیه به انجام می رسد . بعلاوه در تمام مدت پهلوگیری کشتی مرکز کنترل بندر و فرمانده کشتی از وضعیت گذشته و لحظه اتصال کشتی به اسکله و جهت وزش باد و جریان آب و نیروهای لازم برای مقابله با آن آگاه می شوند و می توانند اقدامات کنترلی لازم را انجام دهند.

نام منبع:NAVIGATION